هیچ عجیب نیست که فیلسوف مرد، دغدغه سیاست، دین، عقلانیت و معنای زندگی داشته باشد و فیلسوفِ زن دغدغه جنسیت،

تا به حال به سرشت متناقض این روایت‌ها و تصویرها فکر‌ کرده‌اید؟ اغلب ما  تصوری از خوشبختی داریم و گمان

گفتم: نهیلیسم یعنی چی؟ گفت: یعنی پوچ‌گرایی یا شایدم پوچی‌گرایی. گفتم: خُب گیر کار کجاست؟ گفت: من از پوچی می‌ترسم.

پیش‌تر در آثار افلاطون می‌خواندم که هنر زندگی چیزی از جنس «هنر اندازه‌گیری» است. اینکه بتوانی وزن چیزها را درست

یکی از خطاهای ما در عاشقی این است که فکر می‌کنیم چون معشوقمان را بی‌نهایت دوست داریم، خیلی خوب و

این را من سر همه کلاس‌هایم تجربه کرده‌ام، اینکه وقتی شاگردانت را به تمام‌ معنا انسان و با همه وجوه

آن از دست‌دادنی که نه از سر اتفاق یا خطا که به دلیل نوع بودن خود تو پیش می‌آید؛ از

همیشه چیزی در درون ما هست که خوشی و داشتن را تاب نمی‌آورد و سوگواری و اندوه را بر می‌گزیند.

میزان آزادی ما را چه چیزی تعیین می‌کند؟ بی‌شک، امکان تجربه‌گری‌مان. آن‌کس که امکان عینی و روانی بیشتری برای تجربه

زندگی هر کدام از ما تلاش پیوسته و طولانی مدّتی‌ست برای فهم واقعیت و یافتن راه‌هایی برای تغییر، پذیرش، اصلاح

حرفی که می‌خواهم بزنم کمی متناقض است. امّا مگر از تناقض، گریزی هم هست؟ آخرش یک روز باید بایستیم و

همه ما یک «نمی‌توانم» ِ بزرگ گوشه روان‌مان داریم که مدام پایش را می‌کشیم وسط تجربه‌هایمان. از قضا بزرگ‌ترین موفقیت‌های