بچه که بودم وقتی صحبت از آخرت می‌شد، هر کجا، توی خانه یا  مدرسه یا هر جای دیگری، یک تصوّر

«امروز باید با این احساس دست و پنجه نرم کنی». این را سر صبح یکی بی‌مقدّمه توی سرم گفت. پرسیدم:

آنقدر دیر نکنید که ناچار به عجله کردن شوید. این را باید به خیلی از ما گفت؛ خیلی از ما

حیرت، یقین نیست، شک نیست، ایمان نیست، هیچ کدامِ این‌ها نیست. حیرت دیدن و سکوت محض است. حیرت مواجهه‌ای بی‌کلمه

در زندگی زخم‌هایی هست که به خودمان می‌زنیم امّا نمی دانیم چرا و رنج‌هایی هست که برای خودمان می‌خریم امّا

تلفن، اس‌ام‌اس، تلگرام، ایمیل، اسکایپ و خلاصه همه این ابزارهای ارتباطِ بی‌بدن، خدمت زیادی به ما کرده‌اند امّا نوعی دوپارگی،

وقتی جوان‌تری، بزرگتر شدن برایت معانی ساده و گاه خنده‌داری دارد. خیال می‌کنی همه‌اش خلاصه می‌شود در سفید شدن موها،

بدن‌های ما با ما حرف می‌زنند. خیلی بیشتر از آدم‌های اطرفمان. بدن‌های ما زبانِ خودشان را دارند و هر روز

یک وقت می‌ایستی آن کنار و از خودت می‌پرسی همه این‌ها، این از خدا حرف زدن‌ها، با خدا حرف زدن‌ها

بعضی چیزها هر قدر هم که زمان گذشته باشد، آدم را رها نمی‌کنند. اصلاً فراموشی یک افسانه است. آدم نمی‌تواند

خشم هم مثل خیلی از احساساتِ دیگر، قاعده‌اش این است که با محرّکی آغاز بشود و زمانی که آن محرّک

هر آدمی یک سری سؤال دارد که  از همان بچّگی، دانسته یا ندانسته مدام از خودش می‌پرسد. گاهی اوقات حواس