بسیاری از ما می‌دانیم که منطقِ اعتبار یک گزاره علمی این نیست ولی این روزها آنقدر ترسیده ایم که همه

این روزها در دل بحرانی هستیم که راه حل آن فردی یا صرفاً حاکمیتی نیست. ما به کنشی جمعی، فراگیر

شب است. تنها نشسته‌ام توی ‌هال. صدای تلویزیون همسایه کناری، آرام امّا قابل فهم به گوشم می‌رسد؛ دعای کمیل است.

خاطره‌ها چیزهای عجیبی هستند. خاطره‌ها ما هستیم؛ مایی که نه لحظه حالیم و نه آینده. ما گذشته‌ایم و خاطره. به

بحران کرونا هم آسیب ایجاد می‌کند و هم فرصت. تقریباً هر بحرانی چنین است. در بحران، زندگی روزمرّه ترک می‌خورد،

بعضی آدم‌ها هم هستند که در شرایط بحرانی شکوفا می‌شوند؛ کسانی چون مردم‌ستیزان و قهرمانانِ اخلاقی. اغلب ما آدم‌ها برای

یادمان باشد که ترسیدن و ترساندن، ابزارهای خوبی برای کنترل شدن و کنترل کردن‌اند. وقتی می ترسیم، بسیار مستعد این

سال کنکور، برق که می‌رفت، خوشحال می‌شدم. آن سال عصرها که از مدرسه بر می‌گشتم، تا آخر شب همه کارم

همه عمر، چه وقتی که داری با بیشترین سرعت به سمت اهدافت پیش میری، چه وقتی که خودخواسته گوشه‌ای ایستادی

حرف مهم و قابل‌تاملی به نظر می‌رسه ولی توی اون چیزی هست که اذیتم می‌کنه. انگار روابط انسانی رو زیاده

کلمه ها را کنار هم چید، شعرش را گفت. بی رغبت و بی شوق نگاهی به کاغذِ پیش رویش کرد.

کاش کسی میان ما و غم‌ها و اضطراب‌هایمان حائل می‌شد. می‌ایستاد میان ما و آن توده‌های سیاه وحشت‌آفرین، به چشم‌هایمان