بارها به این فکر کرده‌ام که یک قطعه الکترونیک به پشتوانه گسترده‌ای از دانش فیزیک، الکترونیک و علم مواد ساخته

تجربه عجیبی است. اغلب شما هم آن را از سر گذرانده‌اید.  اینکه موجودی آرام‌آرام پا به دنیای درون شما بگذارد

داشتم کتابِ “جادوهای داستان” حسین سناپور را می‌خواندم که به این تعبیر برخوردم: “داستان‌های نابهنگامی”. سناپور در بخشی از این

پروای دیگری را داشتن، به چه معناست؟ چه زمانی از کسی مراقبت می‌کنیم؟ چه زمانی درد و رنجِ کسی را

کارن هورنای توی یکی از کتاب‌هاش میگه: «نهایت کاری که روانکاوی می‌تونه انجام بده اینه که دست و پای یک

جهان عجیبی است. داری یک گوشه دنیا زندگی‌ات را می‌کنی، یکی بی آنکه بداند ویروسی را از ناکجا با خودش

گاهی اوقات فکر می‌کنم میراثِ مکتوب هر فرهنگ، کارش مراقبت از مفاهیم و کلمات برای نسل‌های بعدی است. آدم‌ها می‌آیند

دیروز همه جا صحبت نوازش کردن بود. از توی کلاس که در میانه فرایندهای ترمودینامیکی گازها رسیدیم به تأثیر صمیمیت

روزها که از خواب بیدار می‌شوم دو نفر هستم. یک نفر که بیدار شدن برایش سخت است، بلند می‌شود، صورتش

نوعی کرختی، کندی و گیجی عاطفی. این چیزی است که بسیاری از ما بعد از یک دوره تنشِ عاطفی-هیجانی شدید،

حادثه در یک لحظه رخ می‌دهد امّا مرزهای معنا و نتایج آن به گذشته‌ای دور و آینده ای نامعلوم کشیده

آن بیرون که چیزی گم می‌شود، یک جا، دو جا، پنج جا، ده جا را می‌گردی و پیدایش می‌کنی. اگر