سوگوار شدن در این ایّام تجربه عجیبی است. این روزها، چه عزیزمان را بر اثر ابتلا به ویروس کرونا از

این روزها چشم در چشم امرِ غریب دوخته‌ایم؛ چیزی که حیاتِ عینی و روانی ما را به چالش کشیده است،

آدم‌ها دقیقاً چرا کاری را می‌کنند؟ پرسشی از این بی‌جواب‌تر سراغ ندارم. سرشتِ میل آدمی را هیچ کسی حتی خودش

همیشه این بصیرت قرآنی برایم تأمل‌برانگیز بوده که می‌گوید: إِنَّ الاْءِنسَانَ لَیطْغَی اِن رَآهُ اسْتَغْنَی. حرفش این است که آدم

این تمّنا را بسیاری از ما داریم؛ اینکه دلمان می‌خواهد درونمان خالی از تعارض و کشمکش باشد، بخش‌های مختلف وجودمان

انگار چیزی خورده باشد توی سر بسیاری از ما؛ گیج و سرگشته ایم. نه اینکه همه روز توی هپروت باشیم،

گاهی اوقات به زندگی‌های نزیسته‌ام فکر می‌کنم. به آدم‌های دیگری که می‌توانستم باشم، به کارهای دیگری که می‌توانستم بکنم و

گاهی اوقات دوستی چنین چیزی است: پا لایِ درِ نیمه‌باز گذاشتن و صبوری کردن. خیلی وقت‌ها سنگینی غمی، خارخارِ فکری،

آدم وقتی مضطرب است، تفکّر جادویی پیدا می‌کند، یعنی ویژگی‌هایی را به اشیاء، اتفاقات و آدم‌ها نسبت می‌دهد که هیچ

گاهی اوقات فکر می‌کنم قصه گویی از آن ابزارهاست که اگر خدا به آدم نمی داد، خیلی زودتر از این‌ها،

آدم است دیگر، آرزوهای عجیب و غریبی دارد. یکی از آروزهای من هم این است که یک روز چنان بی‌تعلّق

هیچ کدام از ما همیشه مواجه یکسان و یکدستی با بحران نداریم. مثلا در همین روزها گاهی اوقات که سرحال‌تریم،