در این تصویر دو وضعیت با نوعی بیان طنزآمیز با هم مقایسه شده‌اند. یکی مراحل سوگ بر اساس پژوهش‌های مرتبط

من آدم‌های مهربانِ کلافه و غمگین زیادی را می‌شناسم؛ آدم‌هایی که دیگران دوستشان دارند و مهربانی‌شان را ستایش می‌کنند، اما

دوستی می‌گفت: خیلی چیزها را به وقتش نمی‌دانیم. تنها زمانی می‌فهمیم که هزینه‌های زیادی داده‌ایم و چندان فرصت و توانی

اسمش را شاید بشود گذاشت خستگی یا خشمِ دینی؛ این‌که آدم دیگر دلش نخواهد به دین و هر چیزی مرتبط

من می‌میرم. تو می‌میری. آن‌ها که دوستشان داریم می‌میرند. آن‌ها که دوستشان نداریم هم می‌میرند. آن‌ها که خیرمان را خواستند،

آدم‌ها آرام‌آرام و در سکوت، سختی‌های زیادی را تاب می‌آورند اما نهایتاً با یک اتفاقِ به مراتب کوچک‌تر از پا

دکتر رِنانی می‌گوید بمانید، وطن خالی می‌شود و آسیب‌پذیر. می‌گوید همان‌طور که وقتی مادر یا پدرتان سرطان می‌گیرند، می‌مانید و

دوستان هُلمان می‌دهند، روانشناسان هُلمان می‌دهند، کتاب‌های خودیاری و خیلی‌های دیگر هم هُلمان می‌دهند به سمت امیدوارتر بودن، به سمت

این روزها فیلم دیدن، کتاب خواندن، موسیقی گوش کردن، به دیگران کمک کردن، کار خلاقانه‌ای انجام دادن، تفریح کردن، با

خیلی وقت‌ها رازهای اصلی ما چیزهایی هستند که از آشکار شدنشان شرم داریم. مثلاً بسیاری از ما ضعف‌ها و کاستی‌هایمان،

نوستالژی، گاه یک احساس است که می‌آید و می‌رود و گاه تبدیل به وصف کسی می‌شود‌‌. انسانِ نوستالژیک صرفاً دلتنگ