گفت: نسل شما معنویتش را از کجا می‌آورد؟ به همه‌چیز پشت کرده‌اید، انگار نه انگار که جهان خدایی دارد. انگار

ما به ناگزیر شک کرده‌ایم و از همه‌چیز سؤال می‌پرسیم: از عشق، از اخلاق، از کار، از فرزند‌آوری، از رابطه،

(تأملی درباره‌ی تفاوت فهم‌ها و گفت‌وگو کردن با زبان غیر مشترک) اغلب اوقات فکر می‌کنیم مسئله‌ی ما با دیگری، صرفاً

هر کدام از ما بخش‌های سالم و بخش‌‌های آسیب‌دیده‌ای داریم. هر کدام از ما خاطراتی از تلخی، ناکامی، آسیب‌دیدن، بی‌توجهی،

اخلاقی‌گری (moralizing) رویکردی است که در آن دیگری مدام مورد قضاوت اخلاقی (و به‌طور کلی ارزشی) قرار می‌گیرد: این کارَت

ما همیشه نمی‌توانیم پیش او (فرزند، شریک، همسر، پدر، مادر و …) باشیم. فاصله در رابطه، اغلب ناگزیر و لازم

هرچند بدیهی به نظر می‌رسد اما بسیاری از ما مقاومت عجیبی در پذیرش این حقیقت داریم که معشوق، همسر یا

اضطراب کیفیت غریبی دارد. اغلب مهم نیست چگونه و به چه دلیلی آغاز شده باشد. همین که آغاز شد، راه