مدرسه جای خوبی نبود. محبت‌ها مشروط بودند، تفاوت‌ها دیده نمی‌شدند و همه‌چیز با معیار آینده سنجیده می‌شد. مدرسه می‌گفت می‌خواهی

کاش ما آدم‌ها سه جان می‌داشتیم؛ یکی برای زیستن، یکی برای مردن و یکی برای معلق ماندن میان زندگی و

گابریل مارسل در بخشی از مقاله‌ی “در باب راز هستی‌شناختی” از تعبیر “کاهش قوه‌ی حیرت” استفاده می‌کند و آن را

از جمله‌ی رفتگانِ این راهِ دراز، بازآمده‌ای کو که به ما گوید راز؟ هان بر سر این دو راهه از

یکی از چیزهایی که بسیاری از ما آدم‌ها را از پا در می‌آورد، تلاش برای جبران گذشته است. همه‌ی ما

حسادت و رشک، تجربه‌های عجیبی هستند و احساساتِ ناخوشایندی را در ما دامن می‌زنند که نمی‌دانیم با آن‌ها چه کنیم.

قصه‌ی احمد مسعود و پنجشیر قصه‌ی غریبی است؛ یک حماسه تاریخی و یک تراژدی مدرن. هنوز همه در بهتیم که

تلفن، اس‌ام‌اس، تلگرام، ایمیل، اسکایپ و خلاصه همه‌ی این ابزارهای ارتباطِ بی‌بدن، خدمت زیادی به ما کرده‌اند، اما نوعی دوپارگی،