هر انسانی تنها و سرگشته است، چه در این گوشه مصیبت‌زده از دنیا و چه در هرکجای دیگری زیر آسمان

مجنون، بیمارِ اسکیزوفرن یا فردِ دچار توهم و هذیان کیست و چطور کلام و رفتارِ او بیمارگونه دانسته می‌شود؟ مسئله

این را آدم توی آب دریا خوب متوجه می‌شود؛ اینکه چقدر مهم است زمینِ سفتی زیر پایش باشد. بدون دلگرمی

با محمد، کنار ساحل قدم می‌زدیم. روبرویمان، در میانه کوه و دریا و افق، تصویر عجیب و دلنشینی ساخته شده

تنهاییِ درون‌فردی، تجربه غریبی است. در این نوع از تنهایی، آنچه انسان را رنج می‌دهد نه فقدان رابطه با دیگری

شرور زیادی در عالم‌ هست و هرچه کسی حساس‌تر باشد، این شرور را عمیق‌تر و بیش‌تر حس می‌کند. در این

گفتگو و گاه جدلی در روانشناسی و اخلاق‌پژوهی هست میانِ کسانی که به ویژگی‌های مَنِشی و شخصیتی باور دارند و

اگر مرگ، پیش از فرارسیدنِ آن زندگی واقعی از راه برسد چه؟ اگر همان‌وقت که منتظریم تا بالاخره یک روز

وقتی صدایی غیرطبیعی بلند، ما را به فکر فرو می‌برد و می‌پرسیم: در این هیاهو چه چیزی قرار است شنیده

ترجمه تحت اللفظی‌اش می‌شود گریختن به بیماری ولی من ترجیح می‌دهم در ترجمه flight into illness از تعبیر پناه بردن

هرکدام از ما تصوّری از زنده‌بودن و زندگی‌کردن داریم و هرگاه امکانِ چنین بودنی از ما گرفته شود، احساس می‌کنیم

درد، صرفاً آدم‌ها را مچاله و رنجور نمی‌کند، تنهایی هم می‌آورد. درد ما را از کسانی که درد نمی‌کشند، جدا