چند روز پیش در کتابی به جمله‌ی جالبی برخوردم: «وقتی مراجعان می‌فهمند درمانگر، هم‌پیمان هیجانی آن‌ها است و نقش ضربه‌گیر

  بیایید رفتارِ این پنگوئن کوچک را انسان‌وار بفهمیم، یعنی احساساتِ انسانی به آن نسبت بدهیم. آن وقت، معنای این

نفسِ بی‌معنایی و روبرو شدن با شکافی در روایتِ خوش‌بینانه از زندگی، به قدر کافی تلخ و ناامیدکننده هست، امّا

میشل فوکو در بخشی از سخنرانی‌اش با عنوان “نیچه، مارکس و فروید”، نگاه قابل تأمّلی به زبان و ضرورت تأویل

اغلب ما می‌خواهیم از خودمان جلو بزنیم، امّا تقریباً هیچ کداممان نمی‌توانیم این کار را بکنیم. ممکن است در کوتاه

‌در ادامه‌ی پاره‌ی اول و پاره‌ی دوم   انسان کامل یا کاملا انسان؟ در بخش قبلی این سلسله نوشتار، سعی

در ادامه‌ی پاره‌ی نخست:   نکاتِ مطرح شده در سخنان اخیر دکتر سروش، عملاً در ادامه پروژه فکری پیشین او

این سطور را به عنوان فلسفه‌خوانده‌ای می‌نویسم که از سال‌ها پیش، پیگیر آراء دکتر سروش بوده و از او چیزهای

در خدمت سربازی، یک روز فرمانده‌ی گروهان حین تمرین تیراندازی (بدون فشنگ) در جلوی آسایشگاه از همه خواست اسلحه‌ها را

شاید کمی عجیب به نظر برسد، امّا تصوّر می‌کنم یکی از توانایی‌های ضروری برای داشتن یک زندگیِ به‌قدرکافی خوب و