خودمان هج کم قِصّه نداریم. برای همین نمی‌گویم همه را مراعات کنیم. نمی‌شود. این روزها دیگر بار خاطر کسی نشدن،

من این درخت را به امید میوه‌اش نمی‌کارم. این درخت را می‌کارم تا ریشه بدواند در خاک، تا دست‌هایش را

همیشه برای من جالب است که آدم‌ها وقتی مشغولیت‌ها و اضطراب‌های روزمرّه رهایشان می‌‌کند، دغدغه‌ بعدیشان چیست؟ این دغدغه بعدی،

هر روز چیز گنگ و دردناکی را حس می‌کنم و در سکوت به دنبال کلماتی برایش می‌گردم، امّا به سختی

شاید این جمله معروف را شنیده باشید که: “هیچ کس به مِه حاضر بر فراز رودخانه تِیمز توجه نکرده بود

من این شعر گروس عبدالملکیان را خیلی دوست دارم و گهگاه مثل امشب خیلی توی سرم تکرار می‌شود: این فیلم

بصیرتی در بزرگسالی هست که انگار تا قبل از آن به هیچ‌وجه توانِ فهمیدنش را نداری. هزاری هم که در

خاطرات من با دیگری، همیشه لااقل دو روایت دارند؛ یکی روایتِ من و یکی روایتِ او. این دو روایت هیچ‌گاه

اضطراب، واقعیتِ خودش را می‌سازد و واکنشی متناسب با این واقعیتِ پرهراس را از ما طلب می‌کند. اضطراب می گوید

پذیرشِ خود، ایده‌ رهایی‌بخش امّا بسیار گنگ و چالش‌برانگیزی است: “بله، خیلی خوب است که خودم را بپذیرم و به

وقتی یک دوستیِ نزدیک آسیب می‌بیند یا از دست می‌رود، غباری از غریبگی جهانِ آدم را پُر می‌کند. وقتی دوستیِ

هجوم ناگهانِ اندوه یا حسرت در روزها، هفته‌ها یا ماه‌های بعد، تجربه‌ای ناگزیر است‌. فکر می‌کنی با فقدانت کنار آمده‌ای