من این درخت را به امید میوه‌اش نمی‌کارم. این درخت را می‌کارم تا ریشه بدواند در خاک، تا دست‌هایش را به آسمان برساند، تا رشد کند و زندگی‌اش را پخش کند توی هوا. من این درخت را می‌کارم تا نسیم را تجربه کند. تا زمستان که شد، به امید بهار به خواب برود. من این درخت را می‌کارم تا درخت بودن را تجربه کند و بی‌وحشت ببالد. آخر در جهانِ درخت‌ها، هیچ درختی روی دیگری اسلحه نمی‌کشد. جهانِ درخت‌ها دیوانه، ظالمانه و وحشی نیست. کاش می‌شد جای همه ما آدم‌های زمین را درخت می‌گرفت؛ دل‌سپرده به خاک و آفتاب و آب، و پر از زندگی.