کاری را در خزانه رفتاری خود داشتن، یعنی آن کار را شدنی و معنادار دانستن و خودانگیخته انجام دادن. مثلا

بزرگسالی یعنی امیدی به یافتن پاسخ مهمترین پرسش‌‌هایت در مورد زندگی و جهان نداشته باشی، اما بتوانی فراموش کنی و

هر آدمی متنی است پر از معانی آشکار و پنهان. متن درون هر آدمی خوانندگانی دارد، اصلی‌ترینش خود او. با

این را معمولا از معایب بزرگسالی به حساب می‌آورند ولی دقیق‌تر که نگاه کنی پی‌ می‌بری که بیشتر موهبت و

ما خودمان را در مسیری مستقیم و یک‌طرفه تجربه نمی‌کنیم. یعنی اینطور نیست که هر روز یا هر سال با

زخم های جسمی قابل رویتند. می‌توان ابعادشان را دید، عمقشان را سنجید، برای تحمل دردشان کاری کرد و می‌توان دیر

داشتم در خیابان قدم می‌زدم. زن و مرد جوانی از رو به رو می‌آمدند و زن داشت با صدای بلند

دوم خرداد، ۲۳ سال پیش بود. ناباورانه این عدد را در ذهنم تکرار می‌کنم. اغلب ما هر سال دوم خرداد

(در توضیحِ متنِ «فرهیختگان میان‌مایه») دوستی همان سؤالی را از من پرسید که خیلی وقت‌ها خودم از دیگران یا خودم

یکی از اقسام غیراصیل، میان‌مایه یا حتی منافقانه زیستن در زمانه ما، پنهان شدن پشت نظریه‌ها و آراء گوناگون و

چیزی که وضع و حال ما را تغییر می‌دهد، توانِ واسازی (deconstruction) قصه‌هایی است که به خودمان می‌گوییم؛ اینکه بتوانیم