اغلب ما از خبرِ ترور حاج قاسم سلیمانی ترسیده‌ایم. دست خودمان هم نیست. چه او را قهرمان بدانیم و به

هوای امروز تهران، طبق معمولِ این روزها آلوده است. توی تاکسی، مسافری که صندلی عقب نشسته بود گفت: «باز امروز

بسیاری از ما خاک می‌خوریم گوشه جهان، کسی نمی بیندمان، صدایمان را نمی شنود و معنایمان نمی کند. بسیاری از

زمانی بود که سیاست پدر و مادر نداشت و از ما شهروندان عادی دور بود. سیاست آنجا بود و واگذارش

عرفا ما را به سکوت فرا می‌خوانند؛ سکوتی درونی و بیرونی، سکوتی در ناحیه گفتار و سکوتی در ناحیه ذهن.

گاهی اوقات آموزه‌های دینی، اخلاقی یا عرفی ایراداتی دارند که هر کار می‌کنیم نظراً نمی توانیم ایرادشان را بفهمیم. امّا

به نظر می‌رسد اغلب ما در اعتماد کردن به خودمان یا دیگران، در یکی از این دو موضع آشنا می‌نشینیم:

من اگر خدا بودم، در ابتدای تولّد، آدم ها را با ذهن خالی نمی‌فرستادم توی این دنیا. ذخیره های ژنتیکی

«وای بر ما که … ». به جای این چند نقطه هر چیزی که می‌خواهید بگذارید. مثل اینکه: زندگی می‌کنیم،

نسبت ما آدم‌ها با آزادی و قدرت انتخابمان، یکی از پیچیده ترین وجوه زندگی هر کدام از ماست. یک وقت

چون بباید برده را از خواجه‌ای عرضه دارد از هنر دیباجه‌ای چونک دارد از خریداریش ننگ خود کند بیمار و

می گوید: در این برنامه مهمان آقا یا خانم فلان هستیم، مفسّر اخبار خاورمیانه، جهان یا … . بعد مفسّر