- تاریخ انتشار:
برخی افراد ضربالمثلی دارند که میگویند «من هر کسی را که دوست داشته باشم، بیشتر از همه اذیت میکنم». به نظر میرسد قاعدتاً باید از کسی که دوستش داریم بیش از همه مراقبت کنیم، ولی چرا برخی از ما چنین نیستیم؟ الگوی ارتباطی چنین افرادی را اگر نگاه کنید متوجه خواهید شد که آنها احتمالاً با دیگران بسیار مهربانتر از معشوقشان هستند. گویی تمام رنجهای آنها را معشوقشان بایستی دربر بگیرد. انتظار آنها از معشوقشان بالاست، او باید تاب تحمل مکنونات ناخوشایند و پرخاشگرانهی آنها را داشته باشد. چرا این اتفاق میافتد؟
https://tadaei.org/why-do-we-hurt-the-ones-we-love-the-most/
آخرین مطالب
دوباره همان زندگی به سراغمان میآید.
در روزهای کرونا، تصور بسیاری از ما این بود که تا مدّتها قرار است سایه احوالی آخرالزّمانی بر جلسات درمان
آموختن دوباره درباره مرگ و سوگ
با خودم فکر میکنم فکرِ مرگ را کجای زندگی باید گذاشت؟ یا تنها فکر مرگ هم نه، هر اندوه و
فقدان جراحت است.
فقدان جراحت است. خونی که از زخمِ فقدان میرود، رمقِ آدمی است، خاطرات اوست، شور زندگی اوست. فقدان جراحتی است
مراقبت از موجودی چهلتکّه
در مراقبت از سوگ دیگری، سکوت کار میکند؛ سکوت حاضرانه، تجربه دیگری را با ذهن خود تفسیر نکردن، دست کشیدن