- محمود مقدسی

آرام بگیر قلبِ من. خون به رگ‌هایم می‌فرستی که کجا را بگیریم؟ که به کجا برسیم؟ نگاه کن، خبری نیست. خودت را خسته نکن. بگذار من‌ هم آرام بگیرم.

در روزهای کرونا، تصور بسیاری از ما این بود که تا مدّت‌ها قرار است سایه احوالی آخرالزّمانی بر جلسات درمان

با خودم فکر می‌کنم فکرِ مرگ را کجای زندگی باید گذاشت؟ یا تنها فکر مرگ هم نه، هر اندوه و

فقدان جراحت است. خونی که از زخمِ فقدان می‌رود، رمقِ آدمی است، خاطرات اوست، شور زندگی اوست. فقدان جراحتی است

در مراقبت از سوگ دیگری، سکوت کار می‌کند؛ سکوت حاضرانه، تجربه دیگری را با ذهن خود تفسیر نکردن، دست کشیدن

باد می‌آید آرام خیره‌ام من به دیوار