خودسانسوری و زیستنِ مدام با دروغ
روحانگیز شریفیان (رمان نویس) در مصاحبهاش با بیبیسی میگوید: "سانسور بخشی از وجود ما شده است و معلوم نیست اصلاً چه زمانی ممکن است بت...
بدنها فراموش نمیکنند
بدنها فراموش نمیکنند. آنها آنچه را ما سرکوب میکنیم در حافظه خود نگه میدارند و دیر یا زود با خمودگی، درد و بیماری آشکار میکنند. ...
اعتراض میکنم تا باشم
امروز دیگر شاید بتوان از "نیاز به اعتراض کردن" صحبت کرد. به این معنا که بسیاری از ما، فارغ از دلایل عینی و اخلاقی، نوعی ضرورت روانشناخ...
دانشجویان ابزار سیاست نیستند، راوی بخشی از حقیقتاند
امروز روز دانشجو است. اکنون نوزده سال از ورود من به دانشگاه میگذرد. در تمام این سالها یا دانشجو بودهام یا به دانشجویان درس دادهام. ...
جنبشِ اجتماعی بهمثابهی امری پویا و پیشبینیناپذیر
این روزها با سؤالات پرتکراری روبهرو میشوم: به نظر تو آینده چه میشود؟ چه اتفاقی میافتد؟ به کدام مسیر میرویم؟ پاسخ من تقریباً همیشه ...
واقعیتی که ناامیدکننده نیست
تقریباً همه خشمگینیم؛ بعضی کمتر و بعضی بیشتر. بعضی از ما قاطعیم و بعضی تردید داریم. بعضی از ما عملگراتریم و بعضی بیشتر اهل تأملکردنا...
کسی غیر از خود ما قرار نیست پاسخها را بداند
اتفاقات این روزها علاوه بر آشوب عاطفی و احساسی، آشوبی فکری را هم در ما دامن زده است. سرعت اتفاقات و کیفیتِ گاه غریبِ آنها چنان زیاد اس...
خشمی که اگر تجربه و ابرازش نکنیم، بیمار میشویم
خشم، هیجانی است که بسیاری از ما نمیدانیم با آن چه کنیم. خیلی از ما حتی نمیتوانیم آن را چنان که هست تجربه کنیم. گاهی خشم را به صورتِ ا...
بازپسگیری خیابان به نفع زندگی
همهی این سالها خیابان از آنِ مردم نبود. سالها قبل حتی خانهها هم چندان از آنِ مردم نبودند و قوانین داخل خانهها را هم حکومت تعیین می...
پرسشگری رادیکال و جستجوی ابزارهای تازه
موقعیتِ جدید، ابزارهای جدیدی برای فهم میخواهد. این تعبیر یک ماه است که در سرم میچرخد اما میگویم این لابد تویی که ابزارهای لازم برای ...